سکوت ؛حرف اخر...

روز مبادا

paeizedelgir — Sat, 05 Jul 2008 11:53:18 GMT

خداااااااااااااااااااااااااااااا

من خسته ام...

خودت كمكم كن.....

.............................................................................................................

وقتي تو نيستي
نه هست هاي ما
چونان که بايدند
نه بايد ها...

مثل هميشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض مي خورم
عمري است
لبخند هاي لاغر خود را
در دل ذخيره مي کنم :
باشد براي روز مبادا !
اما
در صفحه هاي تقويم
روزي به نام روز مبادا نيست
آن روز هر چه باشد
روزي شبيه ديروز
روزي شبيه فردا
روزي درست مثل همين روزهاي ماست
اما کسي چه مي داند ؟
شايد
امروز نيز روز مبادا باشد !

* * *

وقتي تو نيستي
نه هست هاي ما
چونانکه بايدند
نه بايد ها...

هر روز بي تو
روز مبادا است!

مادرم...بهترینم

paeizedelgir — Thu, 19 Jun 2008 20:32:18 GMT

مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من،

گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند.

گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد.

گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند.

گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد.

گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد.

مادر تو شگفتي خلقتي،

تو لبريز از عظمتي؛

تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

مادر جزیره قلبت هنوز کشف نشده

و هیچکس نمیدونه چجوری دلتو باید لرزوند...

جز ان کودکی که تو را مادر نامید...

مادرم دوستت دارم.

روزت مبارک

paeizedelgir — Sun, 01 Jun 2008 12:15:23 GMT

..........؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

paeizedelgir — Sat, 10 May 2008 11:40:18 GMT

پرستاران...

خادمان بی منت و فرشتگان سپیدپوش جامعه هستند که لباس خدایی بر تن دارن .انان حمایت و پشتیبانی جامعه را می جویند و خواهان ارج نهادن جامعه به جایگاه واقعی خویشند.همچنان که مقام معظم رهبری می فرماید:"طرف حساب پرستار فقط خداست"

مهربانی را در نگاه تو می توان جست

عشق را دل وجود تو می توان پیدا کرد

سپیدی زندگی را در جامه تومی توان دید

زندگی در دستان شفا بخش توست

پس چه بهانه ای برای سالم ماندن می ماند؟؟؟

خجسته باد سالروز ولادت حضرت زینب(س)و روز پرستار

پرستارا روزتون مبارک

.........................................................................................................................................

دلگویه های یک خبرنگار:

سالهاست با علاقه به شغل شریف پرستاری خود ادامه می دهیم .

سالهاست دستهای خسته خود را که جز به مدد یاری حق تعالی نیرو نمی گیرد را به سوی او دراز کرده ایم و موفقیت در کارهایمان را از او خواسته ایم .

سالهاست که به رقم دریافتی حقوق ناچیز خود در پایان هر ماه فکر کرده و هزاران معادله را برای تراز کردن دریافتی و هزینه های سرسام آور زندگیمان طراحی کرده ایم.

سالهاست فشار زندگی و سختی کار از یک طرف و حقوق ناچیزمان از طرف دیگر که غیر ممکن است برایمان شرایط روحی سالمی باقی گذاشته باشد را تحمل کرده ایم.

سالهاست منتظریم در صحن مجلس یا در هیئت دولت برای پرستار و پرستاری راهکاری طرح شود.

سالهاست که سالی یکبار آنهم به بهانه روز پرستار برای یک لحظه همه به یاد ما هستند ولی چه سود که همه اینها فقط در حد حرف است .

سالهاست که هر مدت شاهد حادثه ای برای یکی از همکارانمان هستیم یکی در اثر فلج – یکی در اثر سرطان یا هپاتیت و... که همه و همه ناشی از سخت و زیان آور بودن کار پرستاری ماست .

سالهاست که تمام قوانین برای تمام گروهها موجود است ولی برای گروههای پرستاری بصورت سلیقه ای و بصورت گزینشی انجام می شود سختی کار ، حق اشعه ، مشاغل سخت و زیان آور ، تعرفه گذاری خدمات ، استراحت و ...

سالهاست آه پرستار و خانواده او دیگر بالا نمی آید و در سینه ها حبس است.

سالهاست پرستار بغض خود را نترکانده است ولی دیگر او بیدار شده است .

سالهاست که پرستار به کمک خدا کاهنده درد و آلام هزاران ومیلیون ها بیمار دردمند بوده است.

ولی آیا تاکنون کسی گفته است : پرستار درد تو چیست ؟

سالهاست که او می دود – می پیچد شب زنده داری می کند – دارو می دهد – تزریق می کند – مراقبت ویژه انجام می دهد و شانه به شانه دیگران خدمت می کند ولی آیا تاکنون حضور او را حس کرده اند.

سالهاست که او در جنگ ، سیل ، زلزله – انفجار و هزاران هزار بلایای طبیعی و غیر طبیعی حاضر بوده است ولی در همه تصمیم گیری ها و طرح ها و بخشنامه ها او را غایب گذاشته اند.

سالهاست که او اثرات منفی روحی و روانی ارتباط با بیماران بدحال را به جان خریده است .

سالهاست که به خاطر حرفه اش هزاران هزار فرصت را از دست داده است .

سالهاست که او کیلومترها بیشتر از شرح وظایف خود انجام وظیفه و خدمت کرده است لاکن هیچ هزینه اضافی به وی پرداخت نشده است .

سالهاست که او زنده است تا به دیگران زندگی ببخشد. لاکن زندگی او چه می شود ؟

سالهاست که دهها رئیس بیمارستان ، رئیس دانشگاه و وزیر تغییر کرده است . لاکن همه این افراد در طول مدت ریاست و وزار ت خود حتی به اندازه چند برگ مصوباتی برای پرستار نداشته اند .

سالهاست که او منتظر عدالت است.

سالهاست که او تنها به لبخند تشکرآمیز بیمارش قانع شده است.

سالهاست که همدردی و تسکین درد بیمارانمان را بر همدردی با خانواده هایمان ترجیح داده ایم .

سالهاست که به جز سالنهای طولانی – اتاقهای پر از تخت مملو از بیماران و هر کدام با دردی متفاوت و خون و سرم و دارو و ... رخداد دیگری در زندگیمان حاصل نشده است .

سالهاست که ثانیه های زندگیمان را با قطرات سرم بیمارانمان تنظیم می کنیم.

سالهاست که از درون به درد بیماران مان گریستیم بدون آنکه به ظاهر چیزی نشان دهیم ودرد خویش را ، درد قصه زندگی پر درد خویش را فراموش کرده ایم .

سالهاست سنگ صبور بیمارانمان بودیم و شرح زندگی و قصه درد هزاران بیمار خود را شنیدیم و از اسرار آنها چیزی برملا نکردیم .

سالهاست که با نجات هر بیمار خدای را شکر کرده و شاد شدیم و با از دست دادن بیماری گریستیم و انا لله گفتیم .

سالهاست که پرستار و پرستاری با برخوردهای نادرست از سوی برخی مدیریتهای غلط بهداشت و درمان جامعه روبروست .

سالهاست که پرستار هزینه های سنگین آموزش ضمن خدمت و آموزشهای ارتقای شغلی را خود پرداخت می کند .

سالهاست که عشق و هدف ما حرفه ماست .

بیاییم این حرفه را در تمام شعارهایمان شرکت دهیم.

بیاییم سهمی را در پرستاری از پرستاران داشته باشیم .

بیاییم در برنامه های خود پرستار را نیز مشارکت دهیم.

بیاییم در تشکیلات خود پرستار را نیز نقش دهیم .

بیاییم لبخند را در زندگی پرستار و خانواده اش نهادینه کنیم .

بیاییم نان زندگی را بر سر سفره پرستار ببریم .

و یادمان نرود که پرستار همانی است که عابدی حاضر بود هفتاد سال عبادتش را با یک ساعت کار پرستاری عوض کند ...

یادمان نرود که او همانی است که مقام رهبری درباره اش چنین گفت :

همه ما رهین محبت و خدمت پرستاران هستیم

-----------------------------------------------------

احمد عامری

Irannurseo@yahoo.com

خبرنگار افتخاری سازمان نظام پرستار

paeizedelgir — Wed, 07 May 2008 07:52:53 GMT

دلم کپک زده ،اه

که سطری بنویسم از تنگی دل،

همچون مهتاب زده ئی از قبیله آرش بر چکاد صخره ای

زهِ جان کشیده تا بنِ گوش

به رها کردنِ فریاد اخرین.

...................................................

کاش دلتنگی نیز نام کوچکی می داشت

تا به جانش می خواندی:

نام ِکوچکی

تا به مهر اوازش می دادی،

هم چون رگ

که نام کوچک زندگی است

و بر سکّوبِ وداع اش بر زبان می اوری

هنگامی که قطاربان

اخرین سوت اش را بدمد

و فانوس سبز

به تکان در اید:

نامی به کوتاهیِ اهی

که در غوغای آهنگین غلتیدن سنگین پولاد بر پولاد

به لب جنبه ای بدل می شود:

به کلامی گفته و ناشنیده انگاشته

یا ناگفته ای شنیده پنداشته.

سطری

شطری

شعری

نجوایی یا فریادی گلو در

که به گوشی برسد یا نرسد

و مخاطبی بشنود یا نشنود

و کسی در یابد یا نه

که"چرا فریاد؟"

یا"با چه مایه از نیاز؟"

و کسی دریابد یا نه

که" مفهومی بود این یا مصداقی؟

صوت واژه ای بود این در استانه زایشی یا فرسایشی؟

ناله مرگی بود این یا میلادی؟

فرمان رحیل قبیله مردی بود این یا نامردی؟

خانی که به وادی برکت راه می نماید

یا خائنی که به کج راهه نامردی می کشاند؟"

و چه بر جای می ماند ان گاه

که پیکان فریاد

از چلّه

رها شود؟ــــ:

نیازی ارضا شده؟

پرتابه ای

به در از خویش

یا زخمی دیگر

به آماج خویشتن؟

و بگو با من بگو با من:

که می شنود

و تازه

چه تفسیر می کند؟

احمد شاملو...

paeizedelgir — Wed, 23 Apr 2008 11:48:22 GMT

بر لب پهناور رمز، رویاها را سر بریدیم

ابری رسید ،وما دیده فروبستیم

ظلمت شکافت،زهره را دیدیم و به ستیغ بر امدیم

اذرخشی فرود امد،و ما را در دنیایش فرو دید

لرزان گریستیم،

رگباری فرو کوفت،از در همدلی بودیم

سیاهی رفت،سر به ابی اسمان سودیم،در خور اسمان شدیم

سایه را به دره ها رها کردیم ،لبخند را به فراخنای تهی فشاندیم

سکوت ما به هم پیوست و ما "ما"شدیم

تنهایی ما تا دشت طلا دامن کشید .

افتاب از چهره ما ترسید دریافتیم و خنده زدیم...

متن از...؟

paeizedelgir — Wed, 16 Apr 2008 11:37:56 GMT

کلمات تارند معانی تاتاری

اما من از پی پود بودن یا نبودن نبوده ام

هر چه به ذهن تو امد شعر است

هر چه به زبان من اما ...وحی غریب

هی می روم،

تارا در غبارو،ماه در پیاله اب ،شاید اشاره ای ،اوازی، حرفی ساده یا سکوتی سرشار.

چه می دانم،میان یافتن و در یافتن فاصله ئی هست.

"سیدعلی صالحی"

paeizedelgir — Sun, 06 Apr 2008 11:39:18 GMT

شیشه ای می شکند...یک نفر می پرسد:چرا شیشه شکست؟

مادر می گوید:شاید این رفع بلاست!

یک نفر زمزمه کرد...باد سرد وحشی مثل یک کودک شیطان امد.شیشه پنجره را زود شکست

کاش امشب که دلم مثل ان شیشه مغرور شکست.عابری خنده کنان می امد...تکه ای از ان برمی داشت ...مرهمی بر دل تنگم می شد...

اما امشب دیدم ...هیچ کس هیچ نگفت...غصه ام را نشنید...

از خودم پرسیدم:ایا ارزش قلب من از شیشهء پنجره هم کمتر است؟

دل سخت شکست اما ...هیچ کس.هیچ نپرسید و نگفت...

چرا؟؟؟

اب هم ابی نیست...

paeizedelgir — Wed, 05 Mar 2008 12:42:27 GMT

انچه می پنداریم فکر پوچی است که دلها همه در ان غرقند

اب اگر ابی بود...

انقدر عشق و محبت به جهان می بخشید

که دیگر شب نرسد از پس اوهام محال

اب هم ابی نیست

اب اگر ابی بود...

چه کسی باور داشت که در این ارامش

موج طوفان احساس چنان خشم اگین،کشتی خاطره را می بلعد

اب هم ابی نیست

اسمان ابی است

رنگ خود را گه گاه می نگارد بر اب

اسمان می فهمد معنی مهر و وفا را ...

اب اگر ابی بود...

همه ابی بودند

دل ایشان مگر از اب محبت خالیست؟

یا که این اب ز هر رنگ محبت عاریست؟!

اب هم ابی نیست

پس چه باید نوشید؟؟!!

خداوندا...تو مسئولي

paeizedelgir — Mon, 18 Feb 2008 12:44:18 GMT

خدایا کفر نمی گویم ...پریشانم...

چه می خواهی تو از جانم...

مرا بی انکه خود خواهم اسیر زندگی کردی...

خداوندا تو مسئولی...

خداونداتو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است...

چه رنجی می کشد آن کس که انسان است و از احساس سرشار است

دکتر علی شریعتی

کدامین دست جز دست تو غم ریزد به کام من

چرا شد قرعهء محنت به نام من

که حتی نیمه شبها اشک غم ریزم به پای تو

به امید صفای تو ....به امید دوای تو....

خدایا عاصی و خسته به درگاه تو روو کردم

نماز عشق را اخر به خون دل وضو کردم

دلم دیگر به جان امد در این شب های تنهایی

بیا بشنو تو فریادی که پنهان در گلو کردم

بگو هرگز سفر کردی سفر با چشم تر کردی

کسی را بدرقه با اشک تو با خون جگر کردی

ز شهر ارزوهایت به ناکامی گذر کردی

گل امید تو پرپر به خاک رهگذر کردی...